Πολυτεχνείο

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ Η ΕΛΛΑΣ ΕΙΣΟΔΟΣ (Αγόρια και κορίτσια βαδίζουν στη σκηνή και απαγγέλλουν) Τον καιρό της μεγάλης στέγνιας , -σαράντα χρόνια αναβροχιά- ρημάχτηκε όλο το νησί πέθαινε ο κόσμος και γεννιούνταν φίδια Μιλλιούνια φίδια τούτο τα’ακρωτήρι, χοντρά σαν το ποδάρι ανθρώπου και φαρμακερά. Τον καιρό της μεγάλης στέγνιας, πάνε τριάντα τόσα χρόνια Οι άνθρωποι πέθαιναν και γεννιόνταν φίδια Φίδια που έπιναν από τον κορμό αυτής της χώρας και δηλητηρίαζαν τους κατοίκους της Οι άνθρωποι περνούσαν δύσκολες μέρες Ο λαός στα πεζοδρόμια κουλούρια πουλούσε και λαχεία Κοπάδια τρέχαν στα υπουργεία, αιτήσεις για τη Γερμανία,την Αυστραλία,τον Καναδά Πρόσφυγες, μετανάστες,ξενιτιά και φτώχεια. Διαδηλώσεις για τη Δημοκρατία, για την Κύπρο, για την Παιδεία Ύστερα ήρθαν οι συνταγματάρχες, κατέβηκαν στην Αθήνα με τα τανκς Κατέλαβαν τη Βουλή, Κλείσανε στη φυλακή χιλιάδες ανθρώπους κι άλλους τόσους εξορίσανε στα ξερονήσια Καταργήσανε τα συνδικάτα,κλείσανε τις εφημερίδες που δεν τους άρεσαν Τα ραδιόφωνα έπαιζαν μόνο εμβατήρια Όποιος τολμούσε να μιλήσει τον έτρωγε το μαύρο σκοτάδι Ώσπου κάποιο Νοέμβρη τα νέα παιδιά , οι φοιτητές που μπαίνουν πάντα μπροστά Αποφάσισαν να αντισταθούν και να βάλουν τέλος στην τυραννία Μαζεύτηκαν στο Πολυτεχνείο, φώναξαν, διαδήλωσαν Πήραν μαζί τους το λαό, ένιωσαν για λίγο την αίσθηση της ελευθερίας Κι άρχισαν να παλεύουν με τα φίδια Τα σκότωσαν και σκοτώθηκαν Πέτυχαν όμως να ξυπνήσουν στο λαό αισθήματα που είχε ξεχάσει Βάφτισαν ξανά στη φωτιά του αγώνα, λέξεις που είχαν χάσει τη σημασία τους Ελευθερία,Δημοκρατία,Ισότητα,Αδελφοσύνη…. Εκείνη την εποχή λοιπόν υπήρχε ένα καφενεδάκι κάπου στο κέντρο της Αθήνας, κοντά στο Πολυτεχνείο, Πατησίων και Παραμυθιού γωνία……… ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΝΕΙΟΥ Το Φεβρουάριο του 1973 φοιτητές της Νομικής-Φιλοσοφικής και Φυσικομαθηματικής Σχολής καταλαμβάνουν το κτίριο της Νομικής Αθηνών διαμαρτυρόμενοι για καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου από όργανα του στρατιωτικού καθεστώτος,για την υποχρεωτική διακοπή των αναβολών κατάταξης λόγῳ σπουδών και την αναγκαστική στράτευση των αντιφρονούντων φοιτητών προς τρομοκράτηση των υπόλοιπων.Με τη λήξη της κατάληψης οι φοιτητές αποχωρούν συντεταγμένοι από το κτίριο, συγκροτούν διαδήλωση και πορεύονται ως την πλατεία Συντάγματος. Το Μάρτιο του 1973 έρχονται σε ανοιχτή ρήξη με τη Χούντα που, προσπαθώντας να υποτάξει το φοιτητικό κίνημα, τους απαγορεύει να εκλέγουν οι ίδιοι με ελεύθερες εκλογές τους αντιπροσώπους τους.Οι φοιτητές καταλαμβάνουν τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και η ενέργειά τους αυτή από το ένα μέρος κλονίζει το καθεστώς κι από το άλλο δίνει κουράγιο στο λαό. Στη Νομική για πρώτη φορά ακούστηκαν τα συνθήματα «Κάτω η Χούντα», «Ψωμί,παιδεία,ελευθερία»,που έδειχναν ότι ο αγώνας των φοιτητών δεν περιοριζόταν μόνο στη διεκδίκηση μερικών συνδικαλιστικών ελευθεριών στο φοιτητικό κίνημα,αλλά είχε προεκτάσεις καθαρά πολιτικές κι έφερνε στην επιφάνεια το αίτημα όλου του λαού για ελευθερία. Τότε η Χούντα άρχισε να πανικοβάλλεται κι έδωσε εντολή στα όργανά της να διώξουν τους φοιτητές με τη βία μέσα από το πανεπιστημιακό άσυλο. Οι νέοι χτυπήθηκαν και διώχτηκαν μέσα από το πνευματικό τους σπίτι,το Πανεπιστήμιο. Το σκηνικό για την τελευταία πράξη του δράματος έχει στηθεί. Οι φοιτητές, η νεολαία,το ζωντανό αίμα της Ελλάδας, δεν καταθέτουν τα όπλα.Στις 14 Νοεμβρίου συνεδριάζουν οι γενικές συνελεύσεις των σχολών του Πολυτεχνείου και αποφασίζουν κατάληψη! Για φαντάσου! Μια χούφτα παιδιά που μοίραζαν αυτοσχέδιες,κακογραμμένες προκηρύξεις, που καλούσαν από αυτοσχέδιους ραδιοσταθμούς το λαό να τους συμπαρασταθεί, που άναβαν φωτιές για να καταπολεμήσουν τα δακρυγόνα, κατάφεραν να θυμίσουν στον ελληνικό λαό ότι: «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία». Από τις 14 μέχρι τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου η καρδιά της Ελλάδας χτύπαγε στο Πολυτεχνείο.Δακρυγόνα,οδοφράγματα,συγκρούσεις με την αστυνομία,σφαίρες στο ψαχνό,οι πρώτοι τραυματίες,οι πρώτοι νεκροί… Τότε,όταν δεν είχαν πού αλλού να στηριχτούν οι δικτάτορες ,έστρεψαν το τελευταίο τους όπλο ενάντια στον επαναστατημένο λαό της Αθήνας:τα τανκς. Γύρω στις 3 η ώρα το πρωί το πρώτο τανκ γκρεμίζει την πύλη του Πολυτεχνείου, ρίχνοντας μαζί της και τους νέους που γαντζωμένοι πάνω της άπλωναν τα χέρια καλώντας τους στρατιώτες να ενωθούν μαζίτους. Από κει και πέρα ακολουθούν σκηνές φρίκης και πανικού. Οι περισσότεροι φοιτητές συλλαμβάνονται,άλλοι κυνηγημένοι κρύβονται στα γύρω σπίτια.Κραυγές αγωνίας και πόνου ακούγονται μέχρι τις 5 το πρωί. Οι ταραχές συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες.Η στρατιωτική κυβέρνηση κατόρθωσε να καταπνίξει στο αίμα την εξέγερση στο Πολυτεχνείο.Όμως, ήταν γι’αυτήν η αρχή του τέλους. Επαίτειος του Πολυτεχνείου σήμερα.Τραγούδια,φωνές,εκδηλώσεις.Αλλά τα λόγια ηχούν ολοένα και φτωχότερα κι η περίοδος της δικτατορίας φαντάζει μακρινή όσο κι ο Τρωικός πόλεμος•κι ας έχει συμβεί πριν από λίγες δεκαετίες.Τι απομένει λοιπόν από τη γιορτή του Πολυτεχνείου; Κατ’αρχήν η σχολική αργία•κατά δεύτερο λόγο οι πανηγυρικοί•κατά τρίτο τ’αφιερώματα στην τηλεόραση. Ξεχνάμε όμως κάτι.Πριν μερικές δεκαετίες όποιος ήθελε να πάρει την πολιτική εξουσία σε μια χώρα έπρεπε να αποκτήσει τον έλεγχο του στρατού και τη αστυνομίας.Σήμερα,μόνο στις υπανάπτυκτες χώρες οι στρατηγοί για να κάνουν πραξικόπημα,χρησιμοποιούν ακόμη τα τανκς.Στα αναπτυγμένα κράτη της Δύσης η χειραγώγηση των πολιτών γίνεται ειρηνικά και αναίμακτα. Το γεμάτο πορτοφόλι ,τα ακριβά ρούχα, οι ανέσεις, οι γάμοι και τα διαζύγια των επωνύμων,τα ανοιχτά παράθυρα στην ωμή βία,η πλαστικοποιημένη γλώσσα των πολιτικών,η πολυπόθητη θεσούλα στο δημόσιο,το αυτοκίνητο των ονείρων μας…είναι το ναρκωτικό που μας νανουρίζει και σιγά σιγά μαςαποκοιμίζει,έτσι που δεν αντιδρούμε πια σ’αυτά που γίνονται για μας χωρίς εμάς.Σουτ!Σιγά!Η πατρίδα κοιμάται! Ακολουθεί ως επίλογος το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ